Saglikhabercisi olarak her zaman olduğu gibi, bu kez “April ne” konusunda sizin yanınızdayız.
“April ne” konusundaki yazımızı okuduğunuz için teşekkür ederiz. Saglikhabercisi olarak sizlere her zaman kaliteli içerik sunmaya devam edeceğiz.
April ne? İstanbul’da Günler, Takvimler ve İçimde Dönen Sorular
Sabah işe giderken metrobüste camdan dışarı bakıyorum. Avcılar’dan Zincirlikuyu’ya uzanan o uzun yolculukta insanlar birbirine dokunmadan yan yana duruyor. Kulaklıklar takılı, gözler telefonda, herkes kendi dünyasında. Ben ise bazen kelimelere takılıyorum. Son günlerde zihnime takılan şey basit gibi duran ama bir türlü tam yerine oturmayan bir ifade: April ne?
İlk duyduğumda takvimde bir ayı düşündüm. Sonra bir isim olabileceğini… Belki bir karakter, belki bir marka, belki de sadece internetin içinde dolaşan bir kelime. Ama mesele kelimenin kendisi değilmiş gibi hissediyorum. Asıl mesele, onun bende uyandırdığı şey.
İstanbul’da 27 yaşında bir ofis çalışanı olarak günlerim zaten yeterince dolu. Ama bazı kelimeler var ki, yoğunluğun içine sızıp orada sessizce büyüyor. April ne? sorusu da tam olarak böyle bir şey oldu benim için.
Takvimde Bir Ay: April’ın Sessiz Hikâyesi
Önce en basit yerden başlıyorum. April, İngilizce takvimde Nisan ayı. Baharın tam ortası. Çiçeklerin açtığı, havanın yavaş yavaş yumuşadığı, insanların biraz daha dışarı çıktığı dönem.
İstanbul’da Nisan ayı aslında iki yüzlüdür. Bir gün güneş açar, insanlar sahillere iner, bir gün yağmur bastırır ve herkes tekrar montlarına sarılır. Ben bunu her yıl yaşarım ama sanki her seferinde şaşırmış gibi davranırım.
Geçen Nisan’ı hatırlıyorum. İşten çıkıp Beşiktaş’ta yürümüştüm. Denizin kenarında oturup çay içmiştim. O gün telefonumda bir not açmışım: “April ne? Bu ay neden bu kadar hafif hissettiriyor?”
O an fark etmemişim ama aslında kelimeyi değil, hissi yazmışım.
Ofis Hayatı ve Zamanın Parçalanışı
Hafta içi günlerim genelde birbirine benziyor. Sabah kahve, metro, bilgisayar ekranı, toplantılar, mail bildirimleri… Sonra tekrar kahve. Günler bir çizgi gibi akıyor ama içinde küçük kırılmalar var.
Bir gün öğle arasında arkadaşım bana “April ne takıldın buna son günlerde?” dedi. Gülümsedim. Açıklamak kolay değildi.
Çünkü April ne? sorusu aslında işten çok hayatla ilgiliydi. Takvimde bir ay mı, yoksa içimdeki bir boşluğun adı mıydı emin olamıyordum.
Bazen ekran karşısında çalışırken zihnim başka yerlere gidiyor. Excel tablolarının arasında bir anda Nisan ayında yürüdüğüm sokaklar beliriyor. O an fark ediyorum ki, zaman sadece saatle ölçülmüyor. İnsan bazen geçmişte bir ayda takılı kalabiliyor.
April Ne? Bir Kelimeden Fazlası
İnternette arama yaptığımda karşıma farklı şeyler çıkıyor: bir mobil uygulama, bir isim, bir müzik grubu… Ama hiçbirisi içimdeki boşluğu tam doldurmuyor.
Çünkü April ne? sorusu teknik bir soru değil. Daha çok zihinsel bir yankı gibi. Sanki biri içimde bir kapıyı açmış da içeriden rüzgâr giriyor.
Bir akşam Kadıköy’de yürürken bunu daha net hissettim. İnsan kalabalığının içinde bile yalnız hissetmek mümkün. Bir kafede oturup dışarıyı izlerken bir çiftin konuşmasına istemsizce kulak misafiri oldum. Nisan ayında yapacakları tatilden bahsediyorlardı.
O an içimden geçen şey şuydu: “Ben neden April kelimesine bu kadar takıldım?”
Belki de mesele kelime değil, onun temsil ettiği geçiş haliydi. Kıştan yaza, karanlıktan aydınlığa, sıkışıklıktan açıklığa geçiş…
İstanbul’da Bahar ve İçsel Dönüşüm
İstanbul’da bahar mevsimi insanı biraz değiştirir. En azından bende öyle oluyor. Kışın kapalı kalan düşünceler açılıyor gibi hissediyorum. Pencereyi açtığımda içeri giren hava sadece odayı değil, zihnimi de temizliyor.
April ne? sorusu da bu dönemde daha çok aklıma takılıyor olabilir. Çünkü değişim zamanlarında insan daha çok soru sorar. Kendime bazen şunu soruyorum: “Ben gerçekten aynı kişi miyim yoksa her Nisan’da biraz daha mı değişiyorum?”
Geçen yıl Nisan ayında attığım adımlarla bu yılki adımlarım arasında fark var. Daha temkinliyim, daha düşünerek konuşuyorum. Belki de büyüme dediğimiz şey tam olarak bu.
Küçük Anlar, Büyük Düşünceler
Bir sabah işe geç kalmıştım. Yağmur yağıyordu ve şemsiyemi unutmuştum. Koşarak metroya yetişmeye çalışırken ıslanmıştım. O an sinirlenmiştim ama sonra gülmüştüm. Çünkü hayat bazen plan yapmana izin vermiyor.
O gün öğleden sonra masa başında otururken April ne? sorusu yine geldi aklıma. Islak kıyafetlerim kururken, zihnimde garip bir netlik oluştu.
Belki April, plan yapamadığın ama yine de devam ettiğin günlerin toplamıydı.
Geçmiş, Şimdi ve April’ın İzleri
Çocukluğuma döndüğümde Nisan ayı hep bahar bayramı gibi gelir aklıma. Sokakta oynadığımız, okul çıkışı top peşinde koştuğumuz günler… O zamanlar zaman bu kadar hızlı değildi.
Şimdi ise her şey daha hızlı. Günler, haftalar, aylar… Ama April kelimesi beni yavaşlatıyor gibi. Bir an duruyorum ve düşünüyorum.
April ne? Belki de geçmişle şimdi arasındaki ince çizgi.
Bir arkadaşım geçen gün “Nisan ayı seni neden bu kadar etkiliyor?” diye sordu. Cevap veremedim. Çünkü kelimelere dökmek zor.
Bazen bazı hisler açıklanmaz, sadece yaşanır.
Gelecek ve Belirsiz April’lar
Gelecekte April benim için ne olacak bilmiyorum. Belki sadece bir ay olarak kalacak, belki de her yıl kendime hatırlattığım bir düşünceye dönüşecek.
İstanbul’da yaşamak bana şunu öğretti: hiçbir şey sabit değil. Ne şehir, ne insanlar, ne de duygular.
April ne? sorusu da belki bir gün önemini kaybedecek. Ama şimdilik benim için bir durak gibi. Yolculuğun içinde kısa bir mola.
O molada kendime bakıyorum. Ne hissediyorum, nereye gidiyorum, neden bu kadar çok düşünüyorum?
Günün Sonu ve Sessiz Bir Farkındalık
Akşam eve döndüğümde pencereden İstanbul’a bakıyorum. Işıklar yanıyor, trafik hâlâ yoğun. Şehir hiç uyumuyor gibi.
Masama oturuyorum, bilgisayarımı açıyorum ama yazmadan önce bir süre duruyorum. Aklımda yine aynı soru var ama artık daha sakin:
April ne?
Belki bir ay. Belki bir his. Belki de sadece kendime sorduğum, cevabını bilmediğim ama aramaktan vazgeçmediğim bir soru.
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Anakart yandığında bilgisayar açılır mı ?